Dag 9 - Vernazza

Zaterdag... wasdag! Vieze zwetige kleren wassen... redelijk gelukt met Badedas douche gel! 

Vervolgens lekker lui terrasdagje. Leuke mensen leren kennen uit Salt Lake City, Utah! Nog wat tips over en weer over welke restaurants je wel of niet moet bezoeken aan deze en gene zijde of de groote plas (Atlantische Oceaan). Daarna ijsje en flesje wijn en ons bankje aan de haven... aaaaahhhhh... voelt als thuis, alleen Rumble, die missen we natuurlijk! Maar die zou alleen maar aan het blaffen zijn geweest naar alle vissen in het water!

De kleine supermarkt heeft de prijzen nog steeds in Lire staan. Ook leuk, al schrik je wel een beetje! 

Dag 8 - Vernazza

Na een ritje van anderhalf uur (k*t autostrada, kl*te fiatpanda), waarvan het laatste half uurtje over smal bergpasje naar Vernazza. Hier is Caro vorig jaar een beetje ziek geworden van de slingerende auto en de alcohol van de avond ervoor. Dit jaar ging het wat beter, al was de weg nog slechter dan vorig jaar. En je schrikt je rot als je ineens oog in oog staat met een buschaufeur die met 80 kmh de berg omhoog scheurt, flink toeterend, hopend dat je op tijd aan de kant gaat. Nou... het ging een keer bijna mis, we vlogen bijna de afgrond in door zo'n stupide idioot. Notabene met een geel nummerbord. Dus we konden hem helemaal verrot schelden in onze moedertaal. Gaan we niet herhalen hier... misschien lezen er kleine kinderen mee! Oh en laten we niet vergeten dat het ook nog mistig was op die berg! En dan met een bus gewoon naar boven scheuren... ok... toch ff schelden: 'slappe piemel moet zijn potentie compenseren door een grote zwarte bus over n smal bergweggetje te crossen alsof het een mountainbike is...' OK we houden nu op! 

THUIS! schreeuwt Caro hierboven!

Eenmaal aangekomen in Vernazza was gelukkig alles weer goed. Maria (82), de eigenaresse van ons apartement, verwelkomde ons als haar kleinkinderen. Even later gevolgd door Giacomo, haar man (84). We hebben hier vorig jaar ook gelogeerd en het is leuk om te zien dat beide nog steeds in goede gezondheid en humeur zijn. Maria spreekt geen woordje buitenlands, Giacomo is net zo vloeiend in zijn Engels als Italiaans. De uitvinding van Arny om de zware koffers niet over het trappen huis naar binnen te sjouwen, maar via de achterkant en dan met een touw naar boven te hijsen vonden beide geniaal. Ze gaan zelfs een touw aan het smalle balkonnetje binden voor toekomstige gasten. Scheelt weer een hernia of 40 per jaar!

Vernazza, het derde jaar op rij... en het voelt echt als thuis komen! Even vier (!) dagen nix doen dan genieten van heerlijk eten, lekkere wijn en misschien... een wandelingetje van n paar uur. Maar we garranderen nix!

We begonnen de avond in ons favoriete cafeetje aan de haven, heerlijke speciale biertjes gedronken (blond, donker, bitter, zoet), daarna pasta met langoestini in het restaurant naast ons appartementje en vervolgens ook nog een mooie zonsondergang. Wat wil je nog meer? Ehm... heel veel geld om hier een huisje te kopen en dan nooit verveeld te raken van al dit moois!

Blijkt er later op de avond ook nog een gratis muziekfestivalletje te zijn op het plein voor ons apartementje... tja... nie nuchter naar bed, maar wel netjes de tandjes gepoetst!

Dag 7 - Paraggi & Portofino

Na twee uur autostrada en gevloek op de tergend langzame Fiat Panda, zijn we vandaag aangekomen in het duurste stukje Italie! Hotelkamers, maatje muurkast, zijn te huur vanaf 300 euro per nacht. Gelukkig hebben we toch een betaalbare kamer kunnen vinden in Paraggi. Een stukje verderop, in Portofino, is het zelfs nog duurder. 

Na ingecheckt te zijn in ons hotel (kamer met balkon en zeezicht voor 120 euro!), zijn we van Paraggi naar Portofino gelopen, een mooie wandeling van een half uur. Je ziet alleen maar prachtige vila's en gigantisch grote plezierjachten. Celebs als George Clooney hebben hier een eigen vila en je weet dat je overal de hoofdprijs voor betaald. Na de wandeling hadden we zin in een versnapering; glaasje wijn voor Arny, ijsje voor Caro en een broodje salami... We moesten 28,50 euro betalen! Tja George kan zoiets makkelijk betalen, wij liever niet. Gelukkig is het in Paraggi wat goedkoper en gaan we vanavond maar niet in Portofino dineren!

De rest van de middag hebben we lekker op het strand verbracht. Nou ja lekker? Het strand van Paraggi is grotendeels eigendom van hotels en om hier te badderen moet je flink in de buidel tasten. Voor 2 strandstoelen, handoekje en een parasol moet je al snel 65 euro betalen. En dan heb je nog niks gedronken! Gelukkig is er ook een klein stukje 'publico', oftewel gratis. Je ligt hier wel hudje mutje als sardientjes in een blik te bakken! Het water was ook nog eens vies, dus veel gezwommen hebben we niet. 

Update 22:00 uur: Heerlijk gegeten in het restaurant van ons hotel (Hotel Argentina, aanrader!). Helaas had de kok een foutje gemaakt en Arny kreeg niet de Liguini met garnalen, maar 4 gegrilde jumbo garnalen op een bedje van groenten. Gerecht hoefde uiteraard niet terug naar de keuken en even later werden we alsnog getracteerd op de bestelde liguini! Gratis! Tja, ook in het duurste stukje van Italie kun je af en toe heel goedkoop dineren! Flesje wijn erbij en het was best gezellig op het terrasje! 

Toen we even later nog ff een terrasje bij het strand wilden pakken kwamen we van een koude kermis thuis. Alles dicht, op eentje na wat tevens de locale disco is. Tafeltje gezocht het verst van de muziek. Kwam een kelner in driedelig pak vertellen dat de wijn vandaag in de happy hour aanbieding was: JOEPSIE! 35 Euro per fles! Nee, dank je... terug naar ons eigen terrasje bij ons hotel, waar dezelfde fles maar 12.50 kost! Living the jet set life on a tight budget!

Dag 6 - Cervo

Vandaag een broodnodige rustdag, Caro's enkel heeft het even gehad. Nu valt er hier ook niet veel te doen. Cervo is niet echt een bruisend badplaatsje. s'middags aan zee gepicknickt en s'avonds heerlijk gegeten in een restaurantje wat Caro had gevonden. En ze hadden ook nog eens lekker bier!

Dag 5 - Varigotti

Nog even een blik op Triora en dan weer terug naar de zee!

Het nadeel van bergen is namelijk dat je niet ver kunt kijken, er staat altijd een andere berg in de weg. Dus wegwezen en terug naar zee! Weer naar het oosten dit keer, naar Finale Ligure en Varigotti. Finale Ligure zijn eigenlijk 3 stadjes die aan elkaar zijn gegroeid. Finale Borgo is het meest interessante en het oudst. Daar zijn we dan ook even gestopt voor een broodje en een biertje. Even rondgelopen in het stadje dat bekend staat om zijn stadsmuren die nog steeds overeind staan en de levendige mountainbike scene. In de korte wandeling die we door het stadje gemaakt hebben, kwamen welgeteld 14 mountainbike winkels tegen! Je zou er spontaan een fiets van kopen! En die rijdt vast en zeker beter dan die kl*te Fiat Panda die we van ons verhuurbedrijf gekregen hebben. Hellingtrekken? Vergeet het maar! Vrachtwagen inhalen op de Autostrada? Vergeet het maar! De blitz maken bij de mooie Italiaanse beauties op een scooter? Vergeet het maar, ze zijn sneller aan het strand voordat je de Panda opgang kunt krijgen!
Zo genoeg gescholden, oh wacht toch niet... het kreng is ook nog eens zwart en wat zijn zwarte auto's als het buiten 30 graden plus is? Bloedheet! De alcohol was gewoon verdampt uit onze flessen wijn in de achterbak!

Gelukkig bracht het strand en de zee voor ons hotelletje in Varigotti wat verkoeling. Lekker uurtje in de zee gelegen met Guinness en zijn broertje tequila. Verzuipen kun je er toch niet, want strandwacht was heel allert! Er zaten wel haaien, maar die waren niet groter dan een makreel bij de Zwei Gebruder!

Na onze zwempartij ff lekker gedouched en daarna de lange wandeling naar Varigotti... Half uurtje, maar voor 2 kreupelen is het ietjes langer. 

Varigotti is een een leuk dorpje, dat letterlijk op het strand staat. De huisjes doen Marokkaans aan, vandaar dat het een Unesco beschermde site is... of zo iets... Caro viel in elk geval op in haar lange jurk tussen de mini-bikini's!

Dag 4 - Triora

Vandaag naar het meest westelijke deel van Italie gereden, even vergeten te remmen en je zit zo in Frankrijk. Eerste stop was Bussana Vecchia. Dit is een klein dorp in de bergen ten noorden van San Remo. Het dorpje is compleet verwoest tijdens een aardbeving op aswoensdag in 1887. Circa 2000 mensen zijn toen omgekomen, het merendeel toen het dak van de kerk instorte.

In de jaren 60 van de vorige eeuw is het dorp een nieuw leven begonnen als hippy-enclave en kunstenaarsdorp. Behoorlijk kitchy, maar daarom ook best leuk. Wel bijzonder om diverse hippies in dikke cabrio's zien rondrijden, sommige zelfs met NL-nummerbord. Schijnbaar stinkt geld dus toch niet!

Daarna doorgereden naar onze slaapplaats vanavond, Tiora, een middeleeuws bergdorpje in de Alpi Maritime (Ligurische Alpen). Geen zeelucht vanavond maar wel veel heksen! Tiora is berucht vanwege de laatste heksenjacht van Europa. In 1587 was er een misoogst op de akkers van het dorp en de plaatselijk geestelijken hebben een ware inquisitie gevoerd waar 30 vrouwen het slachtoffer van werden. Ze werden als heks beschuldigd en kregen de schuld van de misoogst. Uiteindelijk bekenden 18 vrouwen, na vreselijke folteringen. Vier van hun werden gespiest (!) en vervolgens levend verbrand! Tja... tis dat het dorpje best mooi is, anders ga je hier niet voor je plezier naar toe.

Uiteraard heeft Arny ook hier weer een mooie Bed & Breakfast gevonden, in het oudste en grootste huis van het dorp. Ons appartementje bevindt zich in de keldergewelven waar vroeger ook een van de heksen haar 'praktijken' heeft uitgevoerd. 

Helaas hebben we ons een beetje verrekend. Op maandag is het enige restaurant van het dorp nm gesloten en dat was nou net de reden om hierheen te rijden. Wereldberoemd vanwege de konijnenschotels. George Clooney schijnt er verslaafd aan te zijn!
Gelukkig zijn er ook nog wat gezellige barretjes waar ze ook eten serveren! We hoeven dus niet te verhongeren!

Dag 3 - Porto Maurizio

Vanochtend met een zwaar hoofd Genova achter ons gelaten en naar het westen gereden, naar Porto Maurizio een klein middeleeuws dorpje aan de zee.
Arny heeft een prachtige Bed & Breakfast gevonden met een fantastisch dakterras. Het is een oude villa aan het water, met een grote tuin en zeezicht! We hebben van de eigenaar een upgrade gekregen naar het appartementje op de bovenste verdieping. Eigen keukentje, woonkamer, slaapkamer en een luxe badkamer. Plus het al eerder genoemde dakterras. 

Tja... vervolgens kreeg je 'n tip voor een super restaurant waar je heerlijke verse vis kunt eten... Yep, doen we! Schijnt dat Jimi Hendrix er ooit ook gegeten heeft...

Het bewijs, Jimi heeft er ooit gegeten!

Caro heeft haar enkel daarna wat rust gegund en Arny is het dorpje gaan verkennen, op zoek naar een supermarkt of wijnboer. Helaas was het zondag en alles is hier tussen 13 en 16 uur gesloten. Het werd dus 2x een fikse wandeling van zo'n 3 km naar de supermarkt en terug. En op de terugweg ook nog met een zware tas vol met water, wijn, bier en meer. De arme man zag er niet uit toen hij terug kwam, helemaal nat bezweet en armen als popeye van het sjouwen! 

Dag 2 - Genova

Niet veel gedaan vandaag... museumpje, balletvoorstelling, terrasjes.... dat was het zo'n beetje. 

Dag 1 - Genova

Na een heel kort nachtje (we zaten om half 4 al in de auto naar Airport Koln-Bonn) zijn we aangekomen in Genua, of Genova zoals ze hier zeggen. Mooi hotel in het midden van het historisch centrum aan de haven. Je stapt de deur uit en je ruikt de broodjes van de focaceria. Aangezien Caro haar enkel flink pijn deed, hebben we het heel rustig aan gedaan. 

Van terrasje naar terrasje geslenterd. Wijntje hier, rum-cocktailtje daar. Arny had op internet een leuk platenzaakje gevonden waar ze nog oude italiaanse punk zouden hebben (Negazione!), maar helaas, winkel was 2 weken geleden dicht gegaan. Goh, hadden we dat vorig jaar niet ook al meegemaakt in Pisa? 
Helaas... nog maar een rum-cocktailtje voor Caro!